οι φιλοδοξίες της ένδειας

Πολλές φιλοδοξίες έχεις, δύσμοιρε άνθρωπε,

για να ζητάς κι εσύ μια θέση στο στερέωμα,

επειδή τάχα το ταπεινό σου σπίτι ή το καλύβι σου

τρέφει κάποια οκνηρή ή δασκαλίστικη αρετή, 

στο φτηνό φως του ήλιου ή κάτω απ’ τη σκιά

με ρίζες και με βότανα· εκεί όπου το δεξί σου χέρι,

ξεριζώνοντας τα ανθρώπινα αυτά πάθη από το νου,

που πάνω τους ανθίζουν οι όμορφες αρετές,

τη φύση υποβιβάζει και τη λογική νεκρώνει,

και, σαν τη Μέδουσα, τους δραστήριους άνδρες κάνει πέτρα.

Δεν μας χρειάζεται η βαρετή παρέα

της αναγκαστικής εγκράτειάς σου, 

ούτε η αφύσικη εκείνη άνοια

που δεν γνωρίζει θλίψη, ούτε χαρά·

ούτε κι η ζορισμένη, ψεύτικα διογκωμένη καρτερία σου,

που τάχα απαξιoί τη δράση.

Αυτή η κατώτερη και άθλια ράτσα,

που μες στη μετριότητα στεριώνει,

γίνεται ράτσα δούλων·

όμως εμείς προάγουμε μόνο τις αρετές εκείνες

που έχουν μέσα τους υπερβολή,

γενναίες κι απλόχερα καμωμένες πράξεις,

μεγαλοπρέπεια βασιλική και σωφροσύνη,

μεγαλοψυχία που όρια δεν γνωρίζει,

κι εκείνη την ηρωική αρετή

που το όνομά της δεν το έχει διασώσει η αρχαιότητα,

παρά μόνο πρότυπα, με ονόματα όπως

Ηρακλής, Αχιλλέας και Θησέας.

Πίσω, λοιπόν, στο μισητό σου το κελί·

κι αν αντικρίσεις την καινούργια, λαμπρή σφαίρα,

μελέτα για να μάθεις ποιοι ήταν όλοι εκείνοι

οι μεγάλοι άνδρες.

Thomas Carew (1595 – 1640).

Advertisements