ο τυφλός βασιλιάς στην εξορία

Σας γράφω απ’ την πρωτεύουσα του κόσμου.

Κάθομαι εδώ μπρός στο παράθυρο εγώ,

ο βασιλιάς επισκέπτης

κι ακούω το θόρυβο του δρόμου πίσω από τους τοίχους,

το κουβεντολόι εκείνων που γυμνάζουν τα γεράκια

και τις κραυγές στα ικριώματα.

Το πρωί γονάτισα στο μαρμάρινο πάτωμα

και το βράδυ θ’ ακούσω τους ψαλμούς της μετανοίας.

Δειπνώ με γυναίκες που ευωδιάζουν

κι έτσι ζω εξόριστος σε τούτη την αυτοκρατορική πόλη

αν κι είμαι κοντά σε τόσα διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Θα μπορούσα να ‘χα δει μυθικά πράγματα εδώ

αν δεν μου ‘χαν βγάλει στη χώρα μου τα μάτια.

Πρέπει να επιστρέψω εκεί να ψάξω για το φως μου

όμως τυφλός εγώ πώς να ‘βρω πού είναι η χώρα μου;

Γνωρίζω μόνον τους δρόμους

που βρίσκονται βαθιά στον πυθμένα της μνήμης,

δρόμοι χαραγμένοι από ψαλμούς που από το χέρι μ’ οδηγούν

όπως τα σύννεφα από τη μια στην άλλη όχθη.

Αν με καθήσουν οι αγγελιαφόροι στη σέλα του αλόγου,

αν οι γρήγορες άμαξες μ’ οδηγήσουν μακριά

μπορεί κανένας να μου πει σε τί θρόνο θα με βάλουν να καθήσω;

Πώς να κυβερνήσω ένα αόρατο βασίλειο;

Μόνον υπηρέτης μπορώ να ‘μαι,

ζητιάνος μπρος σ’ αμπαρωμένες πόρτες·

ο πατέρας μου που στον κόσμο αυτό με τύφλωσε

μπορεί στον επόμενο κόσμο να με γιατρέψει.

Στο γιο μου αφήνω τις μάχες,

το στέμμα και το διπλό όραμα.

Ας χτυπήσει σκληρότερα τους ξένους με το σκήπτρο του

κι όσο για μένα θα φύγω ήσυχος να ψάξω για το φως μου.

Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα του Σέρβου λόγιου ποιητή Miodrag Pavlovic. Γεννηθείς το 1928 στο Novi Sad, γιατρός ως προς το επάγγελμα, συνέδεσε το όνομά του με τη μοντέρνα ποίηση στη χώρα του, ενώ υπήρξε πολυγραφότατος με πολλά δοκίμια, κριτικές, ανθολογίες και οδοιπορικά από τα ταξίδια του ανά τον κόσμο. Υπήρξε διαπρεπές μέλος της Σέρβικης Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών καθώς και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Ποίησης. Πολυβραβευμένος για την ποιητική του δημιουργία, δις υποψήφιος για το Νομπέλ Λογοτεχνίας, μεταφράστηκε σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες και στη χώρα μας κυκλοφόρησε το 1981 ο τόμος «Ποιήματα», από τις εκδόσεις Μαυρίδη και σε μετάφραση της Νέλλα Πέτριτς Ρέσλερ.

Στο συλλογικό έργο «Η ποίηση του κράματος» η Ξένια Μαρίτσκι Γκατζάνσκι αναφέρει χαρακτηριστικά: «στην ποίηση του Μ. Πάβλοβιτς, αν και δεν αναφέρεται απευθείας σε ιστορικά γεγονότα, όπως στον Καβάφη, είναι παρούσα η προειδοποίηση του σοφού ποιητή. Η ποιητική του είναι γεμάτη στοχασμούς για το εφήμερο, τη ματαιότητα του κόσμου και του ανθρώπου και έχει τη συνείδηση του μεσογειακού ανθρώπου για τις αιώνιες διαπολιτισμικές επιδράσεις γλωσσών και λαών». Ο μεγάλος Σέρβος λογοτέχνης, ο οποίος έτρεφε πολύτιμα αισθήματα εκτίμησης και σεβασμού για τη χώρα μας, απεβίωσε τον Αύγουστο του 2014. Το ήθος, η ευρυμάθεια και η συνεισφορά του στην ποιοτική διεύρυνση της συλλογικής γνώσης του αναγνωστικού κοινού, είναι ευθέως ανάλογα με το μέγεθος της απώλειας.

Advertisements