Emily Wilding Davison

η θυσία της Emily, Derby, 4 Ιουνίου 1913

Η ιστορία της Emily Wilding Davison, μια ιστορία ριζοσπαστικοποίησης που μαρτυρά τη ρήξη μεταξύ δυο εποχών, μάς γυρνά πίσω στον προπερασμένο αιώνα. Η Emily γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου του 1872 στο ανατολικό Λονδίνο, σε μια καθωσπρέπει οικογένεια της εποχής, αλλά από τα παιδικά της χρόνια εμφάνισε τάσεις απειθαρχίας και ένα πνεύμα ανήσυχο. Τελείωσε τη βασική της εκπαίδευση υπό αντίξοες συνθήκες, καθώς αναγκάστηκε να διακόψει προσωρινά τις σπουδές της και να εργαστεί, μετά τον θάνατο του πατέρα της, αλλά μελετώντας τις βραδινές ώρες κατάφερε, λίγο αργότερα, να αποφοιτήσει, μετά επαίνου, εντρυφώντας στη Βιολογία, τη Χημεία, την Αγγλική Γλώσσα και Λογοτεχνία.

Οι κοινωνικές πιέσεις και ο περιορισμός της ατομικότητας, στοιχεία που αποτελούσαν την ταυτότητα της εποχής, στέκονταν εμπόδιο στους ανοιχτούς ορίζοντες της νεαρής Emily. Την χώρα κυβερνούσε μια βασίλισσα, αλλά οι γυναίκες δεν είχαν καμία δύναμη. Ο σύζυγος εξακολουθούσε να διατηρεί κυριαρχικά δικαιώματα πάνω τους και να τις θεωρεί ιδιοκτησία του. Οι πύλες της ανώτατης εκπαίδευσης παρέμεναν ερμητικά κλειστές και οι διακρίσεις στο πεδίο του εργασιακού βίου ήταν έντονες. Οι γυναίκες που εργάζονταν ήταν κακοπληρωμένες, περιθωριοποιημένες και για τις φτωχότερες από αυτές η λύση της πορνείας αποτελούσε μονόδρομο, για την επιβίωσή τους.

Μετά το 1880, η κατάσταση αρχίζει να αλλάζει. Η παρουσία των γυναικών στον κοινωνικό στίβο είναι εντονότερη καθώς ιδρύονται οι πρώτες γυναικείες οργανώσεις στα πολιτικά κόμματα και διοργανώνονται τα πρώτα μεγάλα συλλαλητήρια υπέρ του δικαιώματος της γυναικείας ψήφου. Οι γυναίκες που είχαν ανατραφεί σαν βικτοριανές κουκλίτσες εξελίχθηκαν, με γρήγορους ρυθμούς, σε σοβαρές διεκδικήτριες σε πεδία όπως η ιατρική, η εκπαίδευση και η διοίκηση. Η νεαρή Emily έρχεται σε επαφή με τις σουφραζέτες και προσχωρεί στις τάξεις τους.

συλλαλητήριο στη Νέα Υόρκη για τα δικαιώματα των γυναικών, 1912

Πρωταγωνιστεί στις εκδηλώσεις του κινήματος, πολλές από τις οποίες είναι ιδιαίτερα μαχητικές και βίαιες, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να υποστεί τη βία των οργάνων της έννομης τάξης. Υπήρξε από τις πρώτες φυλακισμένες γυναίκες που εφάρμοσαν το «όπλο των ανίσχυρων»: την απεργία πείνας. Ένα μεγάλο μέρος του κινήματος της γυναικείας χειραφέτησης παρέμεινε ήρεμο και όσο γινόταν πιο λογικό, ακριβώς για να ανατρέψει την εικόνα της «συναισθηματικής» γυναίκας που από τη φύση της ήταν, υποτίθεται, ακατάλληλη να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις και την πολιτική.

Ένα άλλο μέρος, όμως, του κινήματος κινήθηκε πολύ πιο μαχητικά. Η εφημερίδα Suffragette, τον Δεκέμβρη του 1913, αναφέρει πολλές ενέργειες κατά τη διάρκεια του έτους, που κλόνισαν το κοινωνικό status quo. Πυρπόληση εκκλησίας στο Hampstead Garden, τοποθέτηση βόμβας στον σιδηροδρομικό σταθμό του Oxted, εμπρησμός σε δημοτικά σχολεία στο Gateshead, απόπειρα ανατίναξης των γραφείων της York Herald. Ένας καλά οργανωμένος γυναικείος πόλεμος διεξαγόταν, ουσιαστικά μέχρι και το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου πολέμου.

Στα πλαίσια μιας κοινωνίας που την χαρακτήριζαν πολλές αντιφατικές τάσεις, οι ταξικές διακρίσεις παρέμεναν στο προσκήνιο και το γυναικείο φύλλο έδινε διαρκή μάχη για την ισχυροποίηση της παρουσίας του, η Emily Davison, θαυμάστρια της Jeanne d’ Arc, οδηγήθηκε στην επιλογή της δράσης του ιερομάρτυρα. Αινιγματικά ενημέρωσε τις συντρόφους της, πως σκόπευε να παραβρεθεί στους αγώνες ιπποδρομίας, στο Derby, στις 4 Ιουνίου του 1913.

Εφοδιασμένη με δυο σημαίες της οργάνωσης πήρε θέση στις εξέδρες του ιπποδρόμου και την κατάλληλη στιγμή, εν μέσω της κούρσας, ρίχτηκε μπρος στο άλογο του King George V. Τα αφηνιασμένα άλογα πέρασαν πάνω από το κορμί της Emily και το μόνο που απέμεινε ήταν ένα ορατό βουναλάκι από αίμα και ρούχα. Έτσι γράφτηκε η ιστορία, με την Emily Davison να υπερασπίζεται με την ίδια της τη ζωή το δικαίωμα της γυναικείας ψήφου. Τέσσερις μέρες αργότερα ξεψύχησε. Στην κηδεία της, που διοργάνωσαν οι σουφραζέτες της πόλης, στις 14 Ιουνίου του 1913, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους του Λονδίνου αποτίοντας φόρο τιμής.

η κηδεία της Emily, Λονδίνο, 14 Ιουνίου 1913

η κηδεία της Emily, Λονδίνο, 14 Ιουνίου 1913

Η θυσία της Emily, αλλά και όλων των γυναικών που αγωνίστηκαν με πάθος για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, δεν έμεινε χωρίς αντίκρισμα. Το 1893 η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία παραχώρησαν πλήρες εκλογικό δικαίωμα στις γυναίκες. Ακολούθησαν η Φινλανδία το 1907, η Νορβηγία το 1913, η Δανία το 1915, η Ολλανδία το 1917, η Αγγλία το 1918, η Γερμανία, η Αυστρία, η Τσεχοσλοβακία και η Ουγγαρία το 1919, οι ΗΠΑ το 1920, η Πολωνία, η Σουηδία και ο Καναδάς το 1921, η Τουρκία το 1926, η Ισπανία το 1931, η Γαλλία το 1944, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γιουγκοσλαβία και η Ρουμανία το 1946, η Αργεντινή το 1947, η Ελλάδα το 1956, η Ελβετία το 1971, και πολλές άλλες χώρες, μέχρι και την τελευταία αναγνώριση του δικαιώματος από το εμιράτο του Κουβέιτ, το 2005.

Advertisements