Σοφοκλής Χρήστου

Σε ηλικία 8 ετών ο Σοφοκλής Χρήστου έχασε τα δυο του χέρια και το ένα του μάτι, από γερμανική χειροβομβίδα κατά την εκτέλεση αποστολής. Τρία δημοτικά σχολεία αρνήθηκαν να τον εγγράψουν λόγω της αναπηρίας του. Επέμεινε. Τέλος γράφτηκε σ’ ένα αμερικανικό σχολείο για ανάπηρα παιδιά, στο οποίο έπρεπε να πηγαίνει (από τα Πετράλωνα στο Κέντρο) με δυο συγκοινωνίες. Όταν θέλησε να δώσει εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών, τον αδίκησαν σβήνοντας το έργο, με το οποίο διαγωνίσθηκε. Πικράθηκε, αλλά η ίδια η Σχολή τον πίεσε να ξαναδώσει εξετάσεις, οπότε πέρασε.

Είχε καθηγητή τον Κωστή Παρθένη, που ζωγράφιζε κάθε μέρα μαζί με τους σπουδαστές, τον Ουμβέρτο Αργυρό, τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Όταν ένας οφθαλμίατρος τού σύστησε να μην ζωγραφίσει ξανά, ο Σοφοκλής Χρήστου πείσμωσε και κατάφερε ν’ αναπτύξει μια λεπτομερή μαυρόασπρη τεχνική που είναι μοναδική: κάθε σχέδιο αποτελείται από λεπτότατες κάθετες γραμμές σε ρυζόχαρτο με πενάκι, που το πιάνει με τα κολοβώματα των χεριών του. Οι φωτοσκιάσεις είναι τέλειες. Άγνωστο πώς, έμαθε γι’ αυτόν ο πρόεδρος J. F. Kennedy και τον κάλεσε στο Λευκό Οίκο. Κατά τρομερή σύμπτωση, τη μέρα που ο Χρήστου πήγε στην Ουάσιγκτον δολοφονήθηκε ο Kennedy στο Ντάλλας.

Έτσι το έργο που είχε να του χαρίσει, τον Παρθενώνα, το παρέλαβε η Jackie Kennedy και εκείνος χάρισε ένα δεύτερο στον πρόεδρο Lyndon Johnson. Και τα δυο έργα στολίζουν τώρα τον Λευκό Οίκο. Στην πρώτη έκθεσή του στην Ουάσιγκτον ο Σοφοκλής Χρήστου πούλησε όλα του τα έργα. Έκανε πολλές εκθέσεις στην Αμερική. Στην Ελλάδα άργησε ν’ αναγνωρισθεί.

Χάρισε στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή ένα ωραίο έργο του με θέμα την Ολυμπία, το σημείο που ανάβουν την Ολυμπιακή φλόγα. Σε μια έκθεσή του πήρε τα συγχαρητήρια του, τότε, προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου. Το πρόγραμμά του, τώρα που έχει επιτύχει σε όλα, είναι να χτίσει οικήματα (όχι ιδρύματα) για τετραπληγικούς – θύματα τροχαίων ατυχημάτων, που είναι μερικές χιλιάδες. Όλα αυτά τα είπε μόνος του δυο φορές στην τηλεόραση, με σταθερή φωνή, με χαμόγελο και αισιοδοξία, δίνοντας κουράγιο σε όλους εμάς, που οι ειδικές ανάγκες μας δεν είναι τόσο φανερές..

Advertisements