La lucha continua*

Γιάννης Διακογιάννης

Επιθυμώ να ταφώ με τρόπο απλό, όπως έζησα. Δεν θέλω επικήδειους. Μονάχα λίγα λουλούδια θα «ζήταγα» από τους συμμαθητές του Δημοτικού, που μαζί μεγαλώσαμε τρεις – τρεις στα θρανία. Κανένα περιουσιακό στοιχείο δεν επεδίωξα και δεν απόκτησα ποτέ. Και δεν έχω να αφήσω τίποτα σε κανέναν. Οι αγώνες μου – που έδωσα μαζί με τόσους άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες – φοιτητικοί, πολιτικοί, συνδικαλιστικοί, καλλιτεχνικοί, πολιτιστικοί, αντιπολεμικοί, αισθητικοί και δημοσιογραφικοί αποτελούν μία παρακαταθήκη.

Αυτή όμως υπάρχει και στα τρία βιβλία μου – και το τέταρτο το υπό.. έκδοση – που δεν έτυχαν πάντως (με ευθύνη μου) μιας σωστής επιμέλειας. Όσο για το βιβλίο του πατέρα θα ήθελα από τις πωλήσεις να περισσέψουν κάποια χρήματα για να προβληθεί ο αντιαποικιοκρατικός, αντιιμπεριαλιστικός, λαϊκός, πατριωτικός και σοσιαλιστικός αγώνας του ΕΜΠΑ (Εθνικό Μέτωπο Πανδωδεκανησιακής Απελευθέρωσης) στα Δωδεκάνησα.

Θα ’θελα πολύ οι συγγενείς, οι φίλοι και οι σύντροφοι που τόσο με αγάπησαν και τους αγάπησα να αγαπούν από εδώ και πέρα ακόμη περισσότερο τη μητέρα και τον αδελφό μου, αλλά και τις δύο κυρίες που βοηθούν στο πατρικό σπίτι, την κυρία Κική και την Ευγενία. Θα επιθυμούσα, τέλος, το πιάνο μου να δοθεί στο Δημοτικό Ωδείο της Σύμης. Κάποια βιβλία που θα επέλεγε ο αδελφός μου θα ήθελα να πήγαιναν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Πάτρας και το Πανεπιστήμιο Πατρών.

Και για το αρχείο, τα υπόλοιπα βιβλία, τη «μουσική βιβλιοθήκη», τα όμορφα λιγοστά λουλούδια μου να αποφασίσει ο αδελφός μου Δημήτρης, συμβουλευόμενος τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους για το πού θα μπορούσε – όσα δεν θα κρατούσε – να προσφέρει. Ταξίδεψα, αγάπησα, με αγάπησαν, πάλεψα, συγκρούσθηκα. Ήμουν τυχερός! Σας χαιρετώ.

Γιάννης Ε. Διακογιάννης, 23.3.2006

Ο Γιάννης Διακογιάννης υπήρξε λαμπρός άνθρωπος και ξεχωριστή μορφή στον χώρο της δημοσιογραφίας. Αντιμετώπιζε τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα και έμεινε πιστός στις ιδέες του μέχρι το τέλος της ζωής του. Αγωνιστής και υπέρμαχος όλων των αντικομφορμιστικών κινημάτων, πολυβραβευμένος για τη δημοσιογραφική του δουλειά (όλα τα χρηματικά έπαθλα που συνόδευαν τα βραβεία του, έβρισκαν θέση σε διεθνιστικές ΜΚΟ, όπως οι Γιατροί της Καρδιάς), ήταν ένας δημοσιογράφος που λειτουργούσε με τους δικούς του όρους και συντεταγμένες. Ιδεολόγος εκ φύσεως, πίστευε και πάλευε για μια μελλοντική παγκόσμια δικαιοσύνη, για ένα κόσμο ελεύθερο και κοινωνικά δίκαιο. Ταξίδεψε στις 5 ηπείρους στα πλαίσια του επαγγέλματός του, καλύπτοντας με άρτιο τρόπο δύσκολες αποστολές, με κίνδυνο πολλές φορές της ίδιας του της ζωής. Οι «Προβολείς» στην εφημερίδα Τα Νέα, τα εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ, η αληθινή του πένα, αλλά πολύ περισσότερο το παράδειγμα που έδινε με τη στάση ζωής του, τον έκαναν αγαπητό και αξιοσέβαστο σε αναγνώστες και φίλους. Η αγάπη και το ενδιαφέρον του για τον άνθρωπο, τον έφεραν μέχρι το βήμα του ΟΗΕ, υπερασπιζόμενο τη διατήρηση της ύπαρξης και λειτουργίας της Eπιτροπής Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων του διεθνούς οργανισμού. Ο Γιάννης Διακογιάννης έγραψε τρία βιβλία: «Στα Σύνορα της Φωτιάς» το 1986, «Μετά τον Τσε και τον Αλλιέντε» το 1987 και «Δυο Φεγγάρια στην Αμερική» το 1992. Έφυγε από τη ζωή ένα Σάββατο του 2006, μόλις 49 ετών, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό.

* Ο τίτλος της τελευταίας δημοσίευσης που έκανε στο blog του, λίγο πριν το τέλος [Ο αγώνας συνεχίζεται].

Advertisements