Jacques Prévert – Ο ήλιος λάμπει για όλο τον κόσμο

«O ήλιος λάμπει για όλο τον κόσμο, δε λάμπει μες στις φυλακές, δε λάμπει για όσους δουλεύουν στο ορυχείο, όσους ξελεπιάζουν το ψάρι, όσους φτιάχνουν φουρκέτες για τα μαλλιά, όσους φυσούν άδειες τις μπουκάλες που άλλοι θα πιούν γεμάτες, όσους περνούν τις διακοπές τους στα εργοστάσια, όσους δεν ξέρουν τι πρέπει να πουν, όσους αρμέγουν αγελάδες και δεν πίνουν γάλα, όσους δε ναρκώνει ο οδοντογιατρός, όσους φτύνουν τα πνευμόνια τους στο μετρό, όσους φτιάχνουν μες στα υπόγεια τα στυλό που μ’ εκείνα άλλοι θα γράψουν στον καθαρό αέρα ‘όλα πάνε θαυμάσια’. Όσους έχουν δουλειά, όσους δεν έχουν, όσους ψάχνουν, όσους δεν ψάχνουν, όσους ποτίζουν τα άλογα, όσους κοιτάζουν το σκυλί τους να πεθαίνει, όσους έχουν το καθημερινό ψωμί περίπου βδομαδιάτικο, όσους το χειμώνα ζεσταίνονται μες στις εκκλησίες, όσους ο καντηλανάφτης στέλνει να ζεσταθούν απ’ έξω, όσους σαπίζουν παραπεταμένοι, όσους θα ήθελαν να τρων για να ζουν, όσους ταξιδεύουν κάτω απ’ τις ρόδες, όσους τους δίνουν δουλειά, τους διώχνουν, τους λιγοστεύουν το μεροκάματο, τους πιλατεύουν, τους ψάχνουν, τους σκοτώνουν βαρώντας τους στο κεφάλι. Όσους τους παίρνουν αποτυπώματα, όσους βγάζουν στην τύχη από τη γραμμή και τους τουφεκίζουν, όσους βάζουν να παρελαύνουν μπροστά απ’ τον άγνωστο στρατιώτη, όσους δεν ξέρουν να σταθούν σ’ ολόκληρο τον κόσμο, όσους δεν είδαν ποτέ τη θάλασσα, όσους μυρίζουν λινάρι γιατί κοπιάζουν στο λινό, όσους δεν έχουν τρεχούμενο νερό, όσους είναι ταγμένοι να φορούν πάντα φανταρίστικα, όσους χύνουν αλάτι στο χιόνι για έναν τελείως γελοίο μισθό, όσους γερνούν πιο γρήγορα απ’ τους άλλους, όσους δεν κάνουν την κοινωνία να λέει: ‘αυτός θα πάει μπροστά’, όσους σκαν απ’ την ανία την Κυριακή το απόγευμα, γιατί βλέπουν να έρχεται η Δευτέρα, και η Τρίτη και η Τετάρτη και η Πέμπτη, και η Παρασκευή, και το Σάββατο,και η Κυριακή απόγευμα».

Ο Jacques Prévert υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα της Γαλλίας, με μεγάλη προσφορά στον τομέα της ποίησης αλλά και του θεάτρου. Ολοκλήρωσε μόνο την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και εγκατέλειψε το σχολείο μόλις έλαβε το Certificat d’études. Η εργογραφία του περιλαμβάνει τα εξής δημιουργήματα: Paroles (1946), Contes pour enfants pas sages (1947), Le Petit Lion (1947, 1984), Des Bêtes (1950, 1984), Spectacle (1951), Grand bal du printemps (1951), Lettre des îles Baladar (1952), Tour de chant (1953), La pluie et le beau temps (1955), Histoires (1963), Le Cirque d’Izis (1965), Fatras (1966), Charmes de Londres (1999).

Advertisements