οι Μεραρχίες της Χαράς

Οι Joy Division αποτελούν ένα ξεχωριστό κομμάτι στο χώρο της ροκ μουσικής σκηνής. Συγκρότημα με βραχύβια παρουσία αλλά συνάμα διαχρονικό αποτύπωμα. Ξεκίνησαν την πορεία τους ως Warsaw, επηρεασμένοι από το τραγούδι του David Bowie, αλλά στην πορεία άλλαξαν το όνομα του γκρουπ σε Joy Division [«Μεραρχίες της Χαράς», έτσι ονόμαζαν οι Γερμανοί κατακτητές τις γυναίκες που διέμεναν σε συγκεκριμένα μέρη των στρατοπέδων και είχαν ως αποστολή την ‘’διασκέδαση’’ των αξιωματικών]. Κυκλοφόρησαν μόλις δυο -αριστουργηματικά- άλμπουμ: Unknown Pleasures και Closer, και τρεις μικρούς δίσκους: An ideal for living, Transmission και Love will tear us apart. Κατάφεραν μέσα σε μόλις δυο χρόνια να μιλήσουν για τον θάνατο, τη βία, την πνευματική αλλοτρίωση, τον συναισθηματικό πόνο και τον αστικό εκφυλισμό, θέματα που αποτελούσαν το κύριο μέρος των σκέψεων του Ian Curtis. O Curtis, με την απόκοσμη φωνή του, τη βαθιά μελαγχολία των στίχων του και την επιβλητικότητά του επάνω στη σκηνή στιγμάτισε το γκρουπ και καθόρισε τη φυσιογνωμία του.

Επηρεασμένος από τα τραγούδια του David Bowie και τα βιβλία του William Burroughs έφερε κάτι νέο στη μουσική σκηνή, που ξεπερνούσε τη βιαιότητα και το αναρχικό στοιχείο που χαρακτήριζε το κίνημα των Punk μέχρι τότε. Παραδομένος στις ατελείωτες αναζητήσεις του, επηρεασμένος από τις επιληπτικές κρίσεις από τις οποίες υπέφερε και ενταγμένος σε μια κοινωνία στην οποία η φτώχεια και η αδικία στιγμάτιζε τα κατώτερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα, πράγμα που δεν το ανεχόταν, κατέληξε σε μια τραγική φυσιογνωμία. Αυτά είναι και τα κυριότερα στοιχεία που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία, πέραν του χωρισμού με τη σύζυγό του, στις 18 Μαΐου 1980, στο πατρικό του σπίτι και υπό τους ήχους του ‘’The Idiot’’ του Iggy Pop, που ήταν και το αγαπημένο του τραγούδι. Ήταν 23 χρονών. Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, πολλοί πηγαίνουν στον τάφο του, στο Macclesfield, για να αφήσουν λίγα λουλούδια ως ελάχιστο φόρο τιμής στον καλλιτέχνη της αθεράπευτης μελαγχολίας και της ξεχωριστής ευαισθησίας.

Το 2007 ο Ολλανδός σκηνοθέτης Anton Corbijn μετέφερε στη μεγάλη οθόνη την ιστορία του Ian Curtis, δίνοντας έμφαση περισσότερο στην ιδιάζουσα φυσιογνωμία του τρομερού παιδιού από το Macclesfield και λιγότερο στο ίδιο το γκρουπ των Joy Division. Ένας λόγος για να παρακολουθήσει κάποιος την ταινία είναι σίγουρα και τα τραγούδια του Curtis που ακούγονται. Ο σκηνοθέτης δίνει έμφαση στο ιδιαίτερο κοινωνικοπολιτικό κλίμα της εποχής που καθόρισε και τη στάση του ηγέτη του μουσικού σχήματος. Ταινία φτιαγμένη με αγάπη και σεβασμό προς το γκρουπ που επηρέασε τόσους πολλούς και σημαντικούς μουσικούς μετέπειτα. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα βιογραφική ταινία, ιδιαίτερα για τους λάτρεις του συγκροτήματος. Αλλά και όσοι δεν είσαστε, μπορεί στο τέλος να γίνετε.

Advertisements