Michel Petrucciani

«Κάποιες φορές, πιστεύω πως κάποιος εκεί ψηλά με έσωσε από το να είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος»

Ο Michel Petrucciani ήταν ένας άνθρωπος που δεν ξεπέρασε σε ύψος τα 90 εκατοστά, αλλά στην κλίμακα της μουσικής, στο χώρο της τζαζ, κατόρθωσε να ορθώσει μεγάλο ανάστημα. Ο Petrucciani γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1962 με όλα του τα κόκαλα σπασμένα και οι γιατροί δεν του έδιναν περισσότερα από 20 χρόνια ζωής. Στα 36 χρόνια του βίου του υπέφερε από ατελή οστεογένεση, μια γενετική ανωμαλία η οποία του προκάλεσε νανισμό και στην οποία όφειλε την υπερβολική ευθραυστότητα των οστών του. Ο Michel δεν ακολούθησε τη «νορμάλ» ζωή που κάνουν όλα τα παιδιά. Δεν πήγε σχολείο αλλά ασχολήθηκε αμέσως με την μεγάλη του αγάπη, τη μουσική, με σύμμαχό του ένα πιάνο που του έφερε ο πατέρας του. Η σοβαρή του πάθηση δεν στάθηκε εμπόδιο στην εξέλιξή του ως μουσικού και σε αυτό τον βοήθησε η μουσικά προσανατολισμένη οικογένειά του. Αξιοσημείωτο πως έπρεπε να τον κουβαλάνε στη σκηνή γιατί δεν μπορούσε να ανεβαίνει τα σκαλιά, όμως ο Michel στο σανίδι ήταν χάρμα οφθαλμών. Έφηβος ακόμη, άρχισε να παίζει σε διάφορα φεστιβάλ σε όλη τη Γαλλία πάντοτε με την βοήθεια των ξύλινων ποδιών που είχε κατασκευάσει ο πατέρας του για να μπορεί να πατάει τα πετάλια στο πιάνο.

petrucciani6

Με την πάθηση του να χειροτερεύει σταδιακά, κατέφυγε στον κόσμο των ναρκωτικών αναζητώντας προσωρινή ανακούφιση από τους αφόρητους πόνους. Το ταξίδι στην Αμερική αποτέλεσε μια διέξοδο για τον μεγάλο μουσικό, δίνοντας του παράλληλα και την ευκαιρία να γνωρίσει έναν από τους θρύλους της Jazz, τον Charles Lloyd. Η δημιουργική τους συνεργασία απέφερε 3 εξαιρετικά άλμπουμ που έκαναν ευρύτερα γνωστό τον Michel Petrucciani στον κόσμο της μουσικής και του χάρισαν διθυραμβικές κριτικές. Συνεργάστηκε με σπουδαίους μουσικούς της Jazz όπως οι Al Foster, Dave Holland, Stanley Clarke, Joe Henderson αλλά και με τον θρυλικό Dizzy Gillespie. Ο Petrucciani ήταν ο πρώτος μη Αμερικανός πιανίστας που υπέγραψε συμβόλαιο στη Blue Note ενώ τιμήθηκε και με το Μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής για την προσφορά του στη μουσική, το 1994.  Έφυγε από τη ζωή τον Γενάρη του 1999 από κάποιο σπάνιο είδος πνευμονοπάθειας, σκορπώντας θλίψη στον κόσμο που είχε τη σπάνια ευκαιρία να τον απολαύσει κατά τη διάρκεια της σύντομης διαδρομής του. Έχει ταφεί τιμητικά δίπλα στον Frédéric Chopin, στο κοιμητήριο του Père Lachaise στο Παρίσι.

Advertisements