Am Fenster

Το τραγούδι βασίζεται στο ποίημα της Γερμανίδας συγγραφέως, ποιήτριας και δημοσιογράφου, Hildegard Maria Rauchfuß. Ερμηνεύτηκε από τους City Band Berlin και αποτελεί μια κραυγή προς την ελευθερία αλλά συνάμα σηματοδοτεί τον φόβο και την αγωνία για το αύριο που καραδοκεί. Δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 1974, κανένας δεν φαντάστηκε πως αυτός ο μουσικός αυτοσχεδιασμός θα αποτελούσε εθνικό ύμνο της τότε καταπιεσμένης νεολαίας της Ανατολικής Γερμανίας που αποζητούσε από κάπου να κρατηθεί και να πάρει δύναμη για να ρίξει τα τείχη, επιτυγχάνοντας την ένωση της Γερμανίας. Αρχικά εμφανίστηκε στην μεγαλύτερη εκδοχή του, που ήταν λίγο παραπάνω από 17 λεπτά. Όμως ήταν δύσκολο να ηχογραφηθεί και να κυκλοφορήσει με αυτή τη μορφή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το τραγούδι να χωριστεί σε 3 μέρη: 1) Traum (Όνειρο), 2) Tagtraum (Ονειροπόλημα), 3) Am Fenster (Στο παράθυρο). H μελαγχολική φωνή του Toni Krahl που σε διαπερνά μα και το θρηνώδες solo βιολί του Gogow, που πραγματικά μοιάζει να κλαίει, το καθιστούν την μεγαλύτερη επιτυχία των City. Πριν από μερικά χρόνια μάλιστα ανακηρύχθηκε ως το καλύτερο γερμανικό rock τραγούδι του 20ου αιώνα. Το επιτυχημένο πάντρεμα ποίησης και μουσικής συνέβαλε στην ανάδειξη του κομματιού ως τον ύμνο κάθε γενιάς, κάθε ανθρώπου που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει διέξοδο στην αδιέξοδη ζωή του, να γκρεμίσει τα τείχη, να βρει την ελευθερία του.

Στίχοι:
Am Fenster – City

Einmal wissen, dies bleibt für immer
Ist nicht Rausch, der schon die Nacht verklagt
Ist nicht Farbenschmelz noch Kerzenschimmer
Von dem Grau des Morgens längst verjagt

Einmal fassen, tief im Blute fühlen
Dies ist mein und es ist nur durch dich
Nicht die Stirne mehr am Fenster kühlen
Dran ein Nebel schwer vorüber strich

Einmal fassen tief im Blute fühlen
Dies ist mein und es ist nur durch dich
Klagt ein Vogel, ach auch mein Gefieder
Näßt der Regen flieg ich durch die Welt
Flieg ich durch die Welt

Einmal wissen, dies bleibt für immer
Ist nicht Rausch, der schon die Nacht verklagt
Ist nicht Farbenschmelz noch Kerzenschimmer
Von dem Grau des Morgens längst verjagt

Einmal fassen, tief im Blute fühlen
Dies ist mein und es ist nur durch dich
Nicht die Stirne mehr am Fenster kühlen
Dran ein Nebel schwer vorüber strich

Einmal fassen tief im Blute fühlen
Dies ist mein und es ist nur durch dich
Klagt ein Vogel, ach auch mein Gefieder
Näßt der Regen flieg ich durch die Welt
Flieg ich durch die Welt
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
Το να μπορείς να ξέρεις, να γνωρίζεις, να μαθαίνεις
είναι κάτι που παραμένει για πάντα.
Δεν είναι μέθη, έκσταση, πάθος αυτό που νιώθω μέσα μου,
που ήδη κυνηγά την νύχτα.
Δεν είναι σμάλτο, μα κι ούτε η λάμψη κεριών
Που το πρωινό γκρίζο την έδιωξε μακρυά

Μια φορά αν το νιώσεις, παραμένει βαθιά μέσα στο αίμα.
Είναι δικό μου και υπάρχει μόνο επειδή υπάρχεις εσύ.
Μην δροσίζεις πια το μέτωπο στο παράθυρο,
Έξω μια βαθιά ομίχλη απλώνεται.

Το παράπονο ενός πουλιού
αχ και το δικό μου φτέρωμα
μουσκεύει η βροχή
Πετώντας, ταξιδεύω στον κόσμο
Πετώντας, ταξιδεύω στον κόσμο

Advertisements